บลอคนี้ไม่มีสาระแน่ๆ ว่างจัด อยากอัพ

 ข้าพเจ้าได้อยากจะลองค้นหาสืบเสาะประสบการ์ณใหม่ ข้าพเจ้าได้ใช้ชีวิตกลางทุ่ง นอนกลางดิน กินกลางทราย ผจญภัยในกลางดงพงไพร  ที่อเมริกาทั้งที

 มันทำให้ข้าพเจ้าอยากถ่ายทอดความเป็นอยู่ในที่สุดระทึกทุกเวลาที่ได้พำนัก เอาหละข้าพเจ้าจะเล่าถึงจุดภูมิศาสตร์กันก่อนโดยคร่าวๆ  ที่พำนักของข้าพเจ้าจะ

 ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงจากบ้านถึงที่ใดก็ตามไม่ว่าจะเป็นห้าง ตึก หรือแม้กระทั่งร้านเครื่องเขียนเป็นอย่างน้อย [มีซุปเปอร์ให้ แต่ต้องขับรถลงจากเขา

 อยู่ดี] หนึ่งชั่วโมงในที่นี้หมายถึงเหยียบแหลก เพราะว่าที่นี่ไม่ต้องไปกังวลถึงไฟเขียวไฟแดงให้น่ารำคาญแบบถนนสาธรใต้ หรือสีลมที่แปดชาติรถจะขยับ

 ที หรือเป็นจะไอตัวเลขมหาภัยที่นับถอยหลังให้รถแล่น ที่บางทีก็รีเซตเวลาบางทีเพิ่มเวลาเองมั่งตามจรรยาบรรณของตำรวจจราจรซึ่งใช้สโลแกนที่ว่า "จ่ายมาก

 ไปเร็ว จ่ายน้อยรอไป ไม่จ่ายมึงก็จอดอยู่ตรงนั้น" [ใครที่รู้จักะตำรวจจราจรก็ทำเป็นอ่านไม่ออกไปก่อนน้าคร้าบ ข้าพเจ้านิหาเรื่องเข้าคุกจริงๆ]  

           กลับมาที่พำนักของข้าพเจ้าต่อ บางท่านอาจจะรู้สึกว่าดีจัง มีธรรมชาติให้เชยชมตลอดทางแถมปํญหารจราจรก็ไม่มี แต่อย่าได้อิจฉาไป  เพราะ

 อย่าได้ไปจินตาการกันเอาเองว่าข้าพเจ้าอยู่ท่ามกลางหุบเขาสวยงามแบบอุทยานแห่งชาติภูกระดึง หรือ ทุ่งทานตะวันหันหน้าเชยชมทิศตะวันฉายแสงหยอกล้อ

 หยอกเล่นกับเหล่าผึ้งและผีเสื้อตลอดทางอะไรทำนองนั้นเด็ดขาด บ้านของข้าพเจ้านั้นตั้งอยู่ลางหุบเขา ที่ล้อมรอบไปด้วย หญ้าแห้ง ต้นไม้ ซากต้นไม้ เกล็ดน้ำ

 แข็ง และเสียงร้องของสัตว์นานาพันธุ์เป็นโทนสูงต่ำที่ช่วยกล่อมข้าพเจ้ายามหลับฝันให้ต้องตื่นขึ้นมาระทึกแล้วไม่สามารถกลับไปบรรทมต่อ หิมะที่ต่างพร้อมใจ

 โหมกระหน่ำสาดเข้ามาอย่างฮาร์ดคอร์ เพรียบพร้อมไปด้วยฝูงสัตว์ดุร้าย เช่นตัวแบดเจอร์หน้าตาคล้ายตุ่นร่างควายที่คอยไล่ล่าสัตว์ต่างๆ ไหนจะฝูงหมาป่าน่า

ตาแสนรู้ทีจะคอยเขมือบตัวแบดเจอร์อีกที บางทีก็มีแมวมาโชว์ฝีมือทิ้งซากหนูไว้หน้าบ้านให้เราชื่นชมเป็นบางวันอีกด้วย แต่คิดดีๆแล้วแหม่ บ้านเรานี้ก็ดีใช่ย่อย

นะ มีวงจรไซเคิลห่วงโซ่อาหารฉบับสมบูรณ์ด้วย สดว่าดิสคัฟเวอรี่แชแนลอีก น่ารื่นรมย์สนุกสนานเป็นที่สุด

                 ตอนนี้ข้าพเจ้าพบปัญหาในการอัพเดทบลอคของข้าพเจ้าอย่างร้ายแรง คือแป้นพิมพ์ตัว ก.ไก่ พิมพ์ยากมาก กดลำบากสุดๆ[กว่าจะกด ไก่ ออกมา

ได้แต่ละตัว ยากมาก] เครียด ตอนนี้ว่างโคตรๆเลย ไม่มีอะไรทำ ฉิบและหายต้องไปโบสถ์แล้วอ่ะ แม่งๆ ไว้คราวหน้าจะเรียงเขียนบทความถึงสปิริตแรงสูงของ

ชาวโบสถ์  ที่ในโอกาสต่อๆไป [หลอกให้มาอ่านบลอคเรื่อยๆหนะแหละ]

ถึงนิรนาม

          คือไม่ได้อัพบลอคส่วนตัวอ่านคนเดียว           

          ไม่ต้องทิ้งคอมเมนท์แถมเวปโป๊

          แต่ยังไงต้องขอบคุณ อุตส่าห์มาอ่านบลอค

             มีปัญหามาคุย

          ขอบคุณ

เพื่อความอยู่รอดของข้าพเจ้าเอง ข้าพเจ้าเลยต้องลบคอมเม้นท์ดังกล่าวไปก่อน